मेरा घर

मेरे घर का सीधा सा इतना पता है
ये घर जो हैं चारों तरफ से खुला हैं
न दस्तक ज़रूरी, न आवाज़ देना
मेरे घर का दरवाज़ा कोई नहीं है
है दीवारें गुम और छत भी नहीं

मुकम्मल

तेरे जहाँ में ऐसा नहीं के प्यार न हो
जहाँ उम्मीद हो इसकी वहां नहीं मिलता

फुर्सत

बर्फीली सर्दियों में किसी भी पहाड़ पर
वादी में गूंजती हुई खामोशियाँ सुने
आँखों में भीगे भीगे से लम्हे लिए हुवे

दिल ढूँढता है फिर वही फुर्सत के रात दिन....

आंसू

आज सोचा तो आंसू भर आये
मुद्दतें हो गयी मुस्कुराए

साहिल

पहले पहल जब तेरे लभों पर आया मेरा नाम
हरदम हरपल याद रहेगी वह साहिल की शाम

मायूसी

आज तो दिल की बात कह दी है
तुम सुनो न सुनो, तुम्हारी ख़ुशी
अपनी मायूस हसरतें लेकर
हम चले आये हैं, सनम की गली

दुनिया

है यह दुनिया कौनसी
ऐ दिल मुझे क्या हो गया

മരണം

തൽക്കാല ദുനിയാവ് കണ്ടു നീ മയങ്ങാതെ
എപ്പോഴും മരണം നിൻ കൂടെയുണ്ട് മറക്കാതെ.....

!!

उन्हें ख़त लिखा के, दिल मुज्तरिब है
जवाब उनका आया, मुहब्बत न करदे !

हसने की चाह ने कितना मुझे रुलाया हैं
कोई हमदर्द नहीं, दर्द मेरा साया हैं

ज़ख्म

ज़ख्म जब भी कोई जेहन - ओ - दिल पर लगाजिंदगी की तरफ एक दरीचा खुलाहम भिगोया किसी साज़ के तार है,चोट खाते रहे गुनगुनाते रहे noon

Arundhati Roy

To love. To be loved. To never forget your own insignificance. To never get used to the unspeakable violence and the vulgar disparity of life around you. To seek joy in the saddest places. To pursue beauty to it’s lair. To never simplify what is complicated or complicate what is simple. To respect strength, never power. Above all, to watch. To try and understand. To never look away. And never, never to forget.

rock 

rock 

മഞ്ഞ്

ഞെട്ടറ്റു വീഴും ദിനാന്ത പുഷ്പങ്ങൾ തൻ
തപ്താശ്രു പോലെ നിലാവുദിക്കേ
കണ്ടു മറന്ന കിനാവുകളോ
നിശാഗന്ധികളായി വിടർന്നു നിൽക്കേ...

ഇത്തിരിപ്പൂവും കുരുന്നു കരങ്ങളിൽ
ത്രിത്താലമേന്തി പടിക്കൽ നിൽക്കേ
ജന്മാന്തര സ്നേഹബന്തങ്ങളെക്കുറിച്ചെന്തിനോ
ഞാനുമിന്നോർത്തു പോയി....

നാം എന്നിനിക്കാണുമെന്നോർത്തു പോയി........

वक्त

जिस्म की बात नहीं थी उनके दिल तक जाना था
लम्बी दूरी तय करने में वक्त तो लगता है
प्यार का पहला ख़त लिखने में वक़्त तो लगता है
नए परिंदों को उठने में वक्त तो लगता है

एहसान

खुशबू जो लुटाती हैं, मसल्थी हैं उसीको
एहसान का बदला,यही मिलता हैं कलि को.

दोस्ती

हम दोस्ती एहसान वफ़ा भूल गए हैं
जिंदा तो हूँ जीने की अदा भूल गए हैं

മഴത്തുള്ളി

മഴത്തുള്ളികൾ പൊഴിഞ്ഞീടുമീ നാടൻ വഴി
നനഞ്ഞോടിയെൻ കുടക്കീഴിൽ നീ വന്ന നാൾ....

ഹ്രദയരഹസ്യം

പൂനിലാവിറ്റിയാൽ പൊള്ളുന്ന നെറ്റിയിൽ
ആദ്യത്തെ ചുംബനം സൂക്ഷിക്കുന്നു....
വേർപിരിഞ്ഞെങ്കിലും നീയെന്നെ ഏല്പിച്ച
വേദന ഞാനിന്നും സൂക്ഷിക്കുന്നു....
എന്റെ വേദന ഞാനിന്നും സൂക്ഷിക്കുന്നു....